apoloxía do absurdo (in crescendo, sempre)
onte escribín moito. onte pola noite. non podía durmir. e supoño que escribín tantas barbaridades que o señor destino me borrou a pantalla adrede. o que fose. así que volvo a escribir hoxe que, ademáis, acabo de levar unha pequena grande alegría. gracias, termi, por pasarte. ás veces boto de menos o que esto era antes.


tanto tempo facendo nada non resulta infructífero. non. e ojalá. pero o marmotismo invita á reflexión, e as festas son cada vez menos divertidas. 

perdeume todo sentido a vida. 

de repente pásame pola cabeza todo o que fixen durante o ano, o que debería ter feito, o que me queda por facer, e o pouco tempo que me afoga. e intento organizarme, pero non dou. entón, logo penso: e para que vou facer esto e facer aquelo que nin sequera me apetece facer? claro, para telo feito e sentirme contenta. pero, e se non me pon contenta a idea de telo feito? aínda que con chascar os dedos estivese listo. e agora que? pois agora... a facer outras cousas. e deso se trata. de facer cousas e cousas para non te encher de telarañas até que morres. e nada máis. despois morrestes e listo. 

estou na idade marabillosa de disfrutar todo ao máximo. de crearme un futuro. pero non dou. non dou visto futuro porque se me perderon tódalas ilusións. non sei en que momento, porque marcharon cando lles deu a gana e sen avisar. putas. e aquí estou e son, un esqueleto cuberto de carne podre que respira inevitablemente. e pouco máis.

o peso de tódalas equivocacións estáme aniquilando.

pero, en fin, vou facer cousas, xa que estou viva. e que sexa o que teña que ser.