flower_death

trouble travel

2008-07-02T17:28:18Z

Entristesida polo bucle decadente no que me metín non sei cando, ando a rebentar polas esquinas en busca dun pouco de cordura.

Rebentei xa hai tempo, pero máis ben non me quixen dar conta antes, supoño, das tantas equivocasións que cometo adrede ves tras ves.

Sendo consiente (oh, Pas, tú que me calaste primera!) de min mesma, do que levo dentro, do que mostro e do que quero ter... non dou chejado a ningunha conclusión máis alá de que nesesito desintoxicarme de tanta... tanta merda que me anula.

So...

Deixo Vijo, deixo Cangas, tamén deixo Redondela...

Así, con máis pena que jloria, ao final marcho pola porta pequena, sen saber moi ben onde nin por que, porque... deber, debería quedar e achantar e alcansar la jloria bendita con ese bonito papel que me chamaría lisensiada. Pero... pouco me importa papel ningún ahora mesmo. Nesesito sentirme persona, e non hai título que valja. Eu, nin me vendo nin me rejalo. Sólo me deixo roubar... e será ese mi jran defecto siempre, pero despois de tantos anos (que nova son para me sentir tan vella en vida, joder) non sei máis de min que non dou sabido ser doutra maneira. E tamén sei que sei saber, pero que non me dá a jana, ou que non me justa que ma dea...

Tanto ten. O caso é que marcho ricamente pa Boiro co ordenador jodido, e sin máis janas ca de ler e ler e ler e escribir e escribir e escribir e nadar e nadar e nadar, a ver se topase o norte nunha boia!

...

De boa jana fasía ronda de apertas por estes seis anos atrás. De boa jana diría a cada un dos que tropesastes comijo neste tempo o que fixestes de min (porque todos, todos fasemos parte dos outros, todos, para sempre) e sejuramente vos sorprenderíades do moito máis que me importades do que nunca vos faría ver, pero... explicarse a destempo é tontería (va ke si, kenichi¿??¿)

Así que me dou por despedida en primeira persona da maneira que millor se me dá, e máis neste sitio no que compartín as miñas máis ajridulses conachadas, acordándome de tantas máis ajridulses conachadas que... tan tonta felís me fixeron. (ai, madrequerida! hai... na casa de quen o ten!)

Ala, se me cuidan por la sombra, eh!?

Bicos e apertas invisibles

apoloxía do absurdo (in crescendo, sempre)

2007-05-05T18:12:45Z

onte escribín moito. onte pola noite. non podía durmir. e supoño que escribín tantas barbaridades que o señor destino me borrou a pantalla adrede. o que fose. así que volvo a escribir hoxe que, ademáis, acabo de levar unha pequena grande alegría. gracias, termi, por pasarte. ás veces boto de menos o que esto era antes.

tanto tempo facendo nada non resulta infructífero. non. e ojalá. pero o marmotismo invita á reflexión, e as festas son cada vez menos divertidas.

perdeume todo sentido a vida.

de repente pásame pola cabeza todo o que fixen durante o ano, o que debería ter feito, o que me queda por facer, e o pouco tempo que me afoga. e intento organizarme, pero non dou. entón, logo penso: e para que vou facer esto e facer aquelo que nin sequera me apetece facer? claro, para telo feito e sentirme contenta. pero, e se non me pon contenta a idea de telo feito? aínda que con chascar os dedos estivese listo. e agora que? pois agora... a facer outras cousas. e deso se trata. de facer cousas e cousas para non te encher de telarañas até que morres. e nada máis. despois morrestes e listo.

estou na idade marabillosa de disfrutar todo ao máximo. de crearme un futuro. pero non dou. non dou visto futuro porque se me perderon tódalas ilusións. non sei en que momento, porque marcharon cando lles deu a gana e sen avisar. putas. e aquí estou e son, un esqueleto cuberto de carne podre que respira inevitablemente. e pouco máis.

o peso de tódalas equivocacións estáme aniquilando.

pero, en fin, vou facer cousas, xa que estou viva. e que sexa o que teña que ser.

un plan absurdo e magnífico

2007-02-19T06:25:27Z

mira ti, estoume dando conta de que no fondo non cambiei apenas. que va! o do outro día foi puro postureo. ou non. se cadra por momentos estou moi segura de min mesma. hoxe tamén, pero non. que tonterías, que boto de menos a resi.

florezo en febreiro porque me dá a gana

2007-02-13T03:25:07Z

E deixeino. Deixeino moito tempo. Moitísimo. Era para sempre, pero livejournal non quixo. Sei que me necesitou, que sen min non sería nunca o mesmo, por eso me gardou este recuncho. Ou quizais non sería a mesma eu se este cacho de min non estivese gardado (?). Vivín moitas emocións naqueles tempos, e conteinas todas, a corazón aberto.

Hoxe vin dar aquí en busca dun comentario de Paz (extrañeza) para postear en basanderemetal.com/foro, e comecei buscando post a post de forma tola, ata que me rebentou a bombilla nos ollos e dixen: está alí! E deime conta, pasando pasando as páxinas, do moito que coñezo este lugar, do eu que era estando aquí, do non eu que era correndo da habitación á sala de informática a mirar se había novos comentarios, a mirar e comentar eu outros cachiños de almas de outros. Deime conta do moito que me gusta este sitio, da paz que me transmite.

Cando decidín non escribir máis estas miñas historias, estaba agonizante, ou quizáis nun novo florecer do que non me apetecía falar xa. Ás veces un cansa de moito falar e nada dicir. Ou cansa dun sei o que sentes vacío. Ou de outras moitas cousas. E non é bo forzar. Cando algo ten de rematar, hai que axudalo, e deixalo ir. O que si, tamén se hai que reconciliar co pasado. E aquí estou. Aquí de novo. Cando deixei o liverjournal empecei un fotolog. Tiven plans dun novo blog, e empezar empecei varios, pero nada foi adiante; sería que non me topaba a gusto como aquí. É absurdo, pero o absurdo sempre me superou.

Pensaba non volver aquí xamais. Facíanme mal moitas cousas que hai aquí. Quería romper o que fun e ser outra flor nova. Sona, sen dúbida a son. Nin mellor nin peor, pero si máis forte, que son eu moi apañada e sei sementar ben. Espero que esta que está aquí non morra moitas veces máis, porque doe.

Aquí está a miña vida. A miña morte. Angustias, felicidades e delirios de grandeza ou de pobreza ou de arroz con chícharos.

Benvidos de novo.

flower dead.

2006-01-13T02:57:54Z

Now my flower's dead, but I don't care since butterflies still flying over me...

[Síntoo para os que odiades o inglés, ou simplemente non vos gusta, ou non o entendedes... pero ten de ser... Adícovos esta canción (que xa posteara no verán, sinto repetir, gústame demasiado) como despedida e como benvida, como non, tamén, á estupenda época de exames que se nos aveciña... por favor, lédea, tragádea e... sorte!]

Change everything you are And everything you were Your number has been called

Fights and battles have begun Revenge will surely come Your hard times are ahead

Best, you've got to be the best You've got to change the world And use this chance to be heard

Your time is now!

Agora si. Ata sempre...

Ai que me poño tierna !! grRrrRRr

flower_death's death

2006-01-09T16:37:21Z

Ata aquí chegou esta flor murchia.

Agarrando forte a cabeza para que nada se me escape, para non tolear máis.

Pasaron moitas cousas des que empecei esto, fíxenvos partícipes dos meus pensamentos máis patéticos; perdín a dignidade.

Recupereina de repente! e fóronseme as ganas de falar.

Aquí se queda unha parte de min. Deixo escrito un dos peores capítulos da miña vida, ata que a www o elimine e tan só quede no olvido, nos recordos.

Ao mellor nun tempo me volvedes ver, posiblemente en bitacoras; ou non. Ou en fotolog, ou non.

Obrigada polas visitas. Maiormente aos comentarios, que moitas veces me axudaron moitísimo.

Unha flor morreu, pero no sitio quedou a semente...

Mirádeme ós ollos e non vos creades nada.

A felicidade está debaixo dunha pedra. Non te empeñes en querer levantalas todas para atopala, algún día tropezarás sen querer, rascaraste as rodillas, cagaraste en todo e ti verás se te preocupas máis polo que che doe o golpe que polo que che fixo caer.

Eu téñoo todo moi claro agora mesmo. Se para algo me serviu este blog, foi para coñecerme a min mesma. Antes cría que me coñecía, agora dubido, porque me coñezo máis. Se saquei algo de todo isto, é que son unha das persoas máis raras que coñecín na miña vida.

Adeus para sempre, adeus.

dulce navidad...

2005-12-29T18:50:48Z

contenta. feliz da vida de estar na casa. de escaqueo na biblioteca actualizo fugazmente que rebeca está sola estudiando... que poucas ganas! en fins... feliz porque hoxe veu paloma de sorpresa e queda ata mañá e imos tomar café xuntas e falar, habia moito que non podia estar con ela, sempre está toni, e con toni non se pode falar de case nada... contenta porque non queda nada para fin de ano e sei que ese día me encontrarei con moita xente que hai moito que non vexo e porque ese dia todo o mundo está feliz, e borracho. contenta porque xa cortei o pelo e paloma mencionou as palabras máxicas "eres coma a susie de antes", sen que eu dixera nada, aínda que a miña nai non lle gustou nada o que fixen.

locos años 20...

contenta porque estes días estou rodeada do melloriño, e porque o peque xa me empesa a faser caso cando o chamo... ^^

have yourself a little merry christmas

2005-12-22T00:43:02Z

hmmm blanca navidad... Creo que xa van máis de dúas semanas que o sol está radiante e veredes que neva no cuvi no tempo que nós esteamos na casa. ainsssss Pero non me vou queixar, o tempo que fai estes días é o meu tempo favorito. Eses días que te levantas e quenta o sOoOoL, e pos música alegre, e tomas café e sales andando ó ritmo da última canción que escoitaches lalalalalala mMmmMMm aire fresco, moi fresco gRrgRRr pero un día espléndido! Encántanme estes días, danme moitísima enerxía, danme ganas de facer cousas. Espabílanme. Gracias Pemán!!! (como se chama o deus grego da meteoroloxía??)

Teño tantos plans na cabeza a corto plazo que non dou de min. Non dou!! E eso gústame. Propósitos de ano novo? A vós volos vou contar... ja! Moitos moitos moitos moitos. Teño moitas ganas de que empece o ano. Non me gustan os números impares, non me preguntedes por que. O seis é un dos meus números favoritos, non me preguntedes por que. (por certo, o primeiro premio da lotería de navidade vai acabar en 8 ;p) (que, por certo, dos números pares, o 8 é o que menos me gusta, non me preguntedes por que...)Empezarei o ano 2006 con 21 anos, unha cousa contrarresta a outra. Os 20 paseinos no 2005, o 20 é un número que me encanta, e foi unha caca espichada nun pau... vaia voltas máis estúpidas lles estou dando ós números a conto de nada. Estou sudando café, polo que prevexo (esto existe?) un post laaaaaaaaaargo largo.

Estas navidades vou facer o que fixeron os productos de Larsa ^;^ Non pasteurizarme coas últimas tecnoloxías (joer, vaia parida acabo de soltar xDDD váiseme a vida. non vos pasa que os chistes malos son os que máis gracia vos fan? a min si, vaia xDD apufffffff); en fin... volver á orixe.

Non me valeu empezar un curso novo para cambiar, os tres meses que van alá non foron especialmente fructíferos, materialmente polo menos, pero valéronme para ver moitas cousas. Agora, o ano novo falará deses meses.

Volverei ó look dos meus tempos de estudiante, daquela cando estudiaba e tal; tamén cando non me comía un puto rosco (bue, non creo que fose polo pelo) (joer, ahora que o penso, hai cousas que nunca cambian...), bah, pero en fin, non é algo que me preocupe especialmente nestes momentos (que triste se ligas dependendo de como leves o pelo :S) Diossssss, que alguén me cale !!!!

Do resto... xa vos daredes conta se procede

Creo que enterrei definitivamente á macarrilla que veu o primeiro ano ó cuvi. Si, aquela malota que escoitaba EMINEM, progressive e tal... Mimá, que tempos tolos. Aquela non era eu e, creo que só unha persoa lectora deste blog o pode corroborar, de feito, con falar un pouco comigo xa se notaba que aquel cascarón desentonaba demasiado en min. Foron tempos duros. Estaba moi resentida co mundo. Estaba equivocada co mundo. Non vía que o problema non era senón meu. O resentimento, o odio, a rabia, son sentimentos que non deberían nin existir; fan ás persoas horribles.

A última vez que fun á casa fixen cambios na miña habitación; saquei unha cama e puxen outro escritorio, frente á ventana... ^^ que guai, para poder mirar para Ramona cando sacuda as alfombras... xDD Renovarse o morir!! Había tempo que quería sacar unha cama dalí porque eu SÓ USO UNHA, e a outra o único que facía era ocupar sitio. Ademáis, o escritorio moi bonito, si, pero útil cero. Quen carallo o diseñaría?? Cousa máis amorfa... Ainssssss, que ganas de redecorar todo. Encántame redecorar. Coller as cousas todas, metelas nunha morea, e despois pasarme horas e horas pensando onde volver colocalas, estratéxicamente, para que queden visualmente agradables á par que funcionais. Así supoño que pasarei o día de noiteboa.

Noiteboa este ano estamos todos xuntos, e supoño que navidade tamén ^^ Jo, xa me tarda... como boto de menos as miñas nenas!! (as pekenas e as jrandess) Fin de ano estarei soa con Moncho e Carmela iujuuu E reis non teño nin idea, pero va, na miña casa non adoita ser nada especial.

Sinto que van ser as mellores navidades dende hai moito tempo. Hai uns anos collinlles manía. Non sabia por que, pero o outro dia deime conta; era demasiado absurdo. Sempre me encantaron as navidades, escoitar os villancicos cutres do concello e despois pasarme o día enteiro tarareándoos, ver a todo o mundo sorrindo "felices festas!", non sei... é bonito; a ilusión dos nenos... ^,^ Non sei, as ilusións, as ilusións son bonitas. Cando estás ilusionado por algo, estás feliz, e... qué máis queremos que ser felices? Gustaríame volver a ser nena; bue, aínda que nunca deixei de selo de todo :$ Home, a felicidade que che aporta unha ilusión, non é eterna, pero máis vale que estar sempre apático. Eu agora mesmo estou ilusionada por moitas cousas, e sorrío mentres escribo.

Escribín xá demasiado, non? Bueno, é posible que mañá non teña tempo a escribir porque teño exame venres, e na casa non teño internet, así que a non ser que poida escaparme algún día por Boiro e conectarme, non actualizarei ata pasados reis, así que... se te asustaches ó ver a parrafada e volves calquera outro día que esteas aburrido (moi posible nestes días...) pois aquí queda. Se ler as miñas raiadas aínda ten que ser entretido... vamos, eu paso os días dándolle voltas ás cousas e nunca me aburro dos meus pensamentos... pero é que... que chispa...

Ah! Case se me olvida contar algo tremendamente relevante para entender a miña ilusión navideña! Resulta que Xoampi nos mandou escoller un libro na biblioteca para facerlle un traballo, e eu collera un de multilingüismo, outro de etnografía da comunicación (grande obra de Dell Hymes) (estes dous primeiros escritos en inglés, aí, porque yo lo valjo y quiero una matrícula) e outro sobre a sociolingüística británica, en español. Calquera dos 3 me interesaba, e fun falar con el e o que me recomendou foi o terceiro, ademáis está escrito por un colega del!! Se é que... traballo redondo!! A Xoampi le va a molar y a mí massssssss Si es que me pongo cachonda sólo de pensarlo. Cóooooooomo me lo voy a currar !!!! me cusSssSsta Este vai ser mellor ca o do Britpop. Xandriña... a matrícula é miña, lo siento !!!! ;P

Bueno, pequena familia, aquí vos deixo. Non sei que desexarvos, así que cada un que pida por si.

Portádevos ben... aproveitade o tempo... dade unhas carreiriñas para non enjordar demasiado... que vos preste o champán ou o que bebades... sorte coa lotería (para quen queira cartos)... que vos dea tempo a tomar tódalas uvas... (conste que eu sempre o paso fatal. bue, estou sejura de que me credes sen que volo xure)... non vos olvidedes de poñer ouro na copa do primeiro brindis do ano... nin vos olvidedes de pedir o deseo coa última uva!! (que case se me olvida a min)... axudade a papá e a mamá co estrés das comidas... pensade moito en min... ;p... e, que carallo, pasádeo ben que para eso están as festas!!

bikiños múltiples de polvorón de almendras ^;^

"Have yourself a merry little Christmas,
Let your heart be light
From now on,
our troubles will be out of sight
Have yourself a merry little Christmas,
Make the Yule-tide gay,
From now on,
our troubles will be miles away.

Here were are as in olden days,
happy golden days of yore.
Faithful friends who are dear to us
gather near to us once more.

Through the years we all will be together
If the Fates allow
Hang a shining star upon the highest bough.
And have yourself a merry little Christmas now."

muakaaaaaaaa

d'you know flower_death??

2005-12-21T18:16:44Z

Un test destes tontos que me mandaron ó correo. Respondinllo a quen mo enviou (Rebeca) porque hai confiansa e esas cousas, pero non é plan de reenvialo en plan masivo porque estas cousas son un tanto rallantes e case todo o mundo pasa. Aínda así, sempre justa saber o que a xente sabe/pensa de ti, así que para calquera momento en que esteades aburridos, por se vos presta... ^^

1. Mi nombre:
2. Donde y como nos conocimos?:
3. Cual es mi segundo nombre? Adivina:
4. Cuanto hace que me conoces?:
5. Me conoces mucho, poco, mas o menos...?:
6. Fumo?:
7. Cual es mi color preferido?:
8. Cual fue la primera impresion que tuviste sobre mi?:
9. Mi edad?:
10. Mi cumple?:
11. Color de pelo?:
12. Color de ojos?:
13. Tengo hermano:
14. Alguna vez gustaste de mi ? o Estuviste celoso de mi?:
15. Que es lo que mas me gusta hacer?:
16. Te acordas cual fue una de las primeras cosas que te dije?:
17. Que tipo de musica me gusta?:
18. Un momento juntos?:
19. Soy timido/a:
20. Mi bebida o trago preferido?:
21. Sigo las reglas al pie de la letra o soy rebelde?
22. Me consideras un buen amig@:
23. Mi auto preferido?:
24. Alguna vez me viste llorar?
25. Que apodo me pondrias?
26. 3 palabras que describan mi persona?:
27. Que sos de mi?:(mejor amigo)
28. Alguna vez me enamoré? Si la respuesta es si, de quien?:
29. Algo que odie o que me moleste?:
30. Soy una persona buena?
31. Un defecto:
32. Una virtud:
33. Mi mejor rasgo?
34. Mi peor rasgo?

hasta o carallo,

2005-12-20T23:36:47Z

hasta o puto carallo (perdón mamá!!) (é que aínda me berrou onte por "disir palabrotas" "para eso che estou a pajar a universidá, para que paresa que na túa casa non che deron educasión..." en fin... -joder, é que un carallo ben soltado senta de puta madre cando sale da alma!- ...)... o que disía...

FARRRRRRRRRRRRRTA de non ter ordenador !!! hasta los juevos, la cona, las tetas, el moño, la punta del dedo gordo, el chocho, aquí !!!!! (vaia bicho mais estraño acabo de montar de min mesma... :S)

frustrada por ter que levantarme e vir á puta sala de informática cada ves que me quero conectar, e jodida, moi jodida, porque o gilipollas das jafas imprima con toda a súa jeta e a súa sonrisa bonita tódolos dichosos apuntes da carreira e lojo non quede tinta para os demáis para imprimir uns textos, traballos e/ou similares (o sea, catro putas follas! que lojo terás que ir á facultá e, con suerte, cho imprimirán alí... con suerte!). é que hai que joderse !!! ah, e porque as merdas dos aparatos estes non teñen sufisientes projramas instalados para abrir calquera tipo de archivo (por supuesto, non dañino) que aínda que ti os instales, en canto apajes o ordenador e o volvas ensender MAJIA POTAJIA empesas de sero. e como che ataque o virus do jusanillo la jodiste...

grRRrRrRRRrr

NESESITO baixarme uns apuntes, NESESITO imprimilos, NESESITO estudialos. E NIN SEQUERA PODO ABRILOSSSSSSS :S nesesito poder faser un puto traballo sen congelarme as puntas dos dedos das mans (por ser fina) porque non sei por que carallo a calefasión desta sala non furrula (disque saltan os automáticos... que o arrejlen!!)

N E S E S I T O U N P U T O O R D E N A D O O O O O O O O O O O O O R

ke a justo kedei, joderrrr

(bueno, a partir de hoxe, sólo jolín e similares... ;p)

calidonia

2005-12-20T01:30:14Z

ehhhhhhhhh!! tendes que ver esto todos !!!!! topeino tontamente buscando flower_death no google (si, taba aburrida, vale??)

(uis, vaia verjuensa que se vexa ai de cheo o meu comentario :$ ;p)

que ilusión me fixo !!

felisidades ó resto de mensionados !! así que me veñan á cabesa, "diario dunha vacaloura - ouuuu yeahhh", "arrós con chícharos", "durme comigo", "a tolemia é un sombreiro", "diario dunha ionqui"...

a sejir dándolle aí !!!!!

Sacar lo mejor de uno mismo

2005-12-19T18:38:23Z

Onte estaba lendo un libro (Pola banda de Swann) e houbo un párrafo que me gusto especialmente e pensei: "esto póñoo mañá no blog". Pero hoxe, lendo o periódico, atopeime co seguinte artículo, de Mª Jesús Álava, que só con lelo me produciu un enorme sentimento de benestar, que me deu ganas de repente de gritar ó mundo ESTOU ENAMORAAAAADAAAAAAAAA, de ser feliz, de intentar que todo o mundo o sexa. Creo que estou medio invadida por ese famoso e fantasmagórico 'espírito navideño' (quero ir para casa!!). E aí vai... :

---->Hay quienes tienen una especial habilidad para sacar lo mejor de sí mismas, pero otras parecen sus peores enemigos.

Resulta sencillo decir que hay que tener buena autoestima, el secreto está en cómo conseguirlo.

Como nos acercamos a las Navidades, nos vendrá bien regalarnos algunas claves que pueden ayudarnos.

A partir de hoy recordaremos
que la tristeza nos debilita, nos hunde y mina nuestra esperanza;
por tanto,

empecemos por darnos los buenos días,
por regalarnos nuestra primera sonrisa,
por premiarnos por los esfuerzos que hacemos,
por valorar nuestros sentimientos,
por practicar nuestros afectos,
por expresar nuestras emociones positivas,
por recordarnos que tenemos debilidades y defectos, que lejos de hundirnos nos permitirán seguir mejorando cada día;

por seguir creciendo en ese cariño inmenso que nos debemos a nosotros mismos, a las personas únicas e irrepetibles que somos.<---

Arriba los corazones!! ;p

ver/mirar/percibir/saber

2005-12-18T16:58:43Z

como non sei que poñer -acorralada por días totalmente estériles-, deixo aquí un fragmento dun libro que nin sequera sei que libro é, que ten outra chavala no seu fotolog. (raniadejordania)

(...)
Las cosas que vemos son las mismas cosas que llevamos en nosotros. No hay más realidad que la que tenemos dentro. Por eso la mayoría de los seres humanos viven tan irrealmente; porque cree que las imágenes exteriores son la realidad y no permiten a su propio mundo interior manifestarse. Se puede ser muy feliz así, pero cuando se conoce lo otro, ya no se puede elegir el camino de la mayoría.
(...)

Felices vacacións ós que tendes a sorte de estar xa na casiña a rañala e sorte nos exames ós que quedan aínda a pringar.

pura morriña

2005-12-16T01:51:35Z

Teño infiniiiiiiiiiiiiiiitas janas de ir dar un paseo pola plaia. Ke me dea o frío na cara, tanto tanto ke me poña o narís rojo e me faja pinga-lo moco. Andar antre as pedras e coller caramuxos, meu pai ás miñocas e o peke brincando detrás das javotas. Diossssssss, que ben cheira!! ostras! mira un pateiro!!! ke simpático... Carallo papá, mira que jrande este!! Chejar a casa, sentarme onda a cusiña de ferro e abrir a enorme pota para axexar que, como non, terá cosido. mMmMm Como me vai cundir ahora quentar o corpo. Mamá, axúdoche en aljo?? Esto xa está, vai poñendo a mesa. Peke, kítateme de antre os pés ke aínda me han caer os platos... pekeeeeee, solta o pantalón!! vas ir fóra... Papiiiiiiiiiiiiiiii, vamos comerrrr!! Pola tarde, lavar os cacharros, meu pai pa pescar, miña nai calsetando (como cres que lle quedará esta manga?) e eu no sofá do lado posiblemente mirando unha peli cutre de navidá acurrucadiña, josando da calor hojareña.

PIEDRALUNA

2005-12-14T23:52:43Z

Ella salió de casa con la vía láctea tatuada en la cara mientras murmuraba: ¿cómo pueden hablar de lo que no saben? Si me dan la espalda no sabrán cuanto sol le he vendido al mar por tempestad.

Ella salió de casa con la vía láctea tatuada en la cara mientras murmuraba, iba leyendo lo que el cielo escribía con sombras sobre la acera gris. ¿Cómo pueden hablar de lo que no saben? Si me dan la espalda no sabrán cuanto sol le he vendido al mar por tempestad.

Si ya tienen el rumor, ¿para qué quieren la verdad?

Todo o mundo debería escoitar MAGA. Puro preciosismo.

(nunca vos sentíchedes protagonistas desta canción?) (sobra que eu responda...)

Sociedade desigual

2005-12-13T21:21:06Z

Segundo un informe, hai en España 3000 familias supermillonarias (Termi, non quero chistessss) que posúen o 40% da riqueza nacional, seguidas de 100000 familias que posúen o 20%. O resto, o 40% da riqueza, repárteno case NOVE MILLÓNS de familias, das que 1400000 viven con salarios e pensións que non cubren as súas necesidades mínimas.

Datos que saquei do periódico de hoxe, nunha carta destas dos lectores. Non sei, un sabe o que hai no mundo, pero... velo así... buffffff. Os números doen.

Non teño puta idea de política. Non sei por que o mundo vai como vai (quero dicir, como chegou a ir así), non sei como se supón que debería ir tampouco, ao mellor me imaxino un mundo ideal, pero non teño a máis mínima idea de como tería que cambiar exactamente; nin sei se son demasiado avariciosa ou egoísta soñando cunha casa así....

para pa pa paaaaaaaa

2005-12-12T20:06:36Z

Estou tola perdida. Doume un arroute e cortei o pelo (menos mal que non se me dou por tocar o flequillo !!!). Comprei un champú con olor a sereixa, e gel de ducha de frutas mMmMmMm Que bien me voy a cheirar yo sola. E velas para o queimador (case case compro un par de esencias máis, pero deime conta que teño demasiaaaadas). E jomas de pelo (adivinades que colores??). E uns calsetíns de lana gRrRr E tamén case compro un lápis que tiña unha mariquita espichada arriba cun muelle, con alas e todo, máis monooooooo (si, son unha hortera) pero me resistíiiiii porque era xa demasiada parvada. Tamén vin unha carteira de Betty Boop tan bonita!! pero a cona que a fixo o cara que era... Todo esto porque baixei a Vijo para comprar tampóns; si é que cando me dá a tontería...

Bueno, teño que marchar que teño unhas lentejas ó lume.

(estamos en época de exámenes)

xa estou de volta e

2005-12-11T22:15:53Z

.
.
.
tudo bem
.
.
.

e tiro porque me toca

2005-12-09T01:19:35Z

de cagada a cagada...

miña nai está superhipermegapicada comijo polo do martes. chámame hoxe á 1 da mañán e como non estaba na habita empesou a desbardallar e coljoume. chameina despois e prejunteille para que me chamaba a estas horas, y me dice: "pois para terche controlada, que ti... non sei eu a que andarás por aí..." ahá
justaríame escribir unha frase que me soltou antes de coljarme por sejunda ves, unha frase destas que se nota que salen do corasón e che chejan á alma nun plis: "ti bota as túas contas, que eu as miñas xa as teño botadas".

eu véxoo chungo. moi chungo. non sei aínda a que me espera este finde. e dáme pánico.

se é que as desjrasias nunca veñen solas, que diría o outro. estou que boto bombas. iujuuuu

Bittersweet _letra_

2005-12-08T23:41:49Z

Por certo, vouvos deixar aquí a letra da canción que lle quixo dar título ó segundo post antes ca este. Non sei cantas versións haberá, a que teño eu está instrumentada por Apocalyptica e as voces que a acompañan son as dos cantantes de HIM e de The Rasmus; eu quedaríame só coa primeira voz (a estridencia do outro raia un cacho...) pero a mistura das voces na canción a verdade é que queda ben. Fóra do estilo de música que lle guste a cada un, eu creo que esta canción lle pode gustar a calquera, seguro que a todos nos toca un pouco... a min de cheo, vaia.

---------

I'm giving up the ghost of love
into the shadows cast on devotion

She is the one that I adore
Creed of my silent suffocation

Break this bittersweet spell on me
Lost in the arms of destiny

[Bittersweet]
I won't give up
I'm possessed by her

I'm bearing her cross
She's turned into my curse

Break this bittersweet spell on me
Lost in the arms of destiny

Bittersweet
I want you
[I'm only wanting you]
And I need you
[I'm needing you]

Break this bittersweet spell on me
Lost in the arms of destiny
Break this bittersweet spell on me
Lost in the arms of destiny

Bittersweet

--------

no, se... ó final vou acabar gótica sen querer... :S

esa botella que antes siempre tuvo gusto a nada

2005-12-08T19:27:05Z

Gracias gracias gracias ós comentarios ó anterior post. Vamos a ver... non é que estea deprimida, a depresión é o meu estado máis puro. Tonces, que nun momento me poña chunga non é que me deprima, senón que levei unha ostia ou algo así...

Andrés: aínda que sexa tía da túa moza, tamén son humana, sabes? tamén teño vida, tamén teño ralladas, ainda que non chas conte... non podo estar sempre de bo humor! síntoo

Saltinpunkita: só con pensar nos teus ollos azuis xa me sae un sorriso sen querer ^_^

A xenevra, despois de Termi e despois de Aultre Narai que foi a propulsora de semexante lema: sé morbosa e disfrútao!... Vaia, é que nin sei que dicir. Por un lado penso que non ten sentido; disfrutar dalgo malo? pero por outro, penso que o disfruto xa sen querer. Disfrutalo?? Disfrutalo é agarrar un sentimento, encerrarme con el, poñer incenso, música ambiente, metelo na cama e apretalo forte forte ata sentir que non existe nada no mundo máis ca el mais eu¿?¿?

Si, creo que levo demasiado tempo disfrutándoo demasiado. demasiado. demasiado. tamén é por iso que volvo ó mesmo unha e outra vez. cóllolle cariño ata a tristura; porque a tristura sempre vén pola ausencia do outro lado; e iso é o que me ata.

Voume de independiente e o que máis preciso é que alguén me dea os bos días cun bico. En fin, esto non llo contedes a ninguén, que me dades mala reputación. ¿Sabedes estes ideais que te fas na cabeza sen darte conta? un detalle, outro detalle, outro detalle... O TODO non existe máis ca no teu subconsciente; nunca serías capaz de poñerlle forma concreta. Falo de ideais de miles de cousas que calquera de nós pode desexar; vai ti saber... un coche, unha casa, un amigo, un traballo, un parque, unha chaqueta... Sabedes ó que me refiro, verdade? Ides un día paseando; non podedes evitar que se vos abran os ollos e a boca nin que fosedes Jim Carrey e pensades: ESTÁ FEITO PARA MIN. A min pasoume aínda a semana pasada cuns pendientes, antes cunha camiseta, antes cun abrigo... estou kedando de fashion victim... vaia, pasa con cousas en xeral... Se me dicides que nunca vos pasou, deixade que me siga sentindo vulnerable e estúpida. Cando pasa con calquera cousa que podes comprar ti mesmo, ou conseguir por medios propios, pensas ti "buah, ke guaaaaaaaaaai" Cando non, ó principio tamén podes exclamalo desa maneira, pero cando te vas dando conta de que a movida das pertenzas non é asi... con estas explicacións estoume sentindo como a típica princesita que sempre tivo o que quixo, e ahora está triste porque non lle dan cumplido un antoxo... :S que chungo. Tiña moita razón nOa cando escribiu: "as cousas cando se explican perden todo o sentido... "

Sei moi ben o que quero, sei o que preciso e por iso sei que tardarei moito en cambiar de actitude. Para ben ou para mal, non podo evitalo. Xa o intentei demasiado.

Non teñen que ver os ánimos, coa actitude, coa autoestima ou coa forma de facer as cousas. Son rara, non me busquedes sentido. Nin sequera sei para que empecei a escribir porque teño a impresión de non ter dito nada, senón sinsentidos...

_________dicen que hay un mundo de tentaciones, también hay caramelos con formas de corazones. dicen que hay bueno o malo, dicen que hay más o menos. dicen que hay algo que tener, y no muchos tenemos_________

you bittersweet

2005-12-05T00:15:54Z

Cheguei ó punto de non ser capaz de escoitar moita música, e non me gusta a sensación. Escapo... pero sei que nunca conseguirei desaparecer. Síntome demasiado vulnerable e estúpida. Non me soporto; e cando non me soporto a min mesma non me apetece, nin son capaz de soportar a ninguén. En momentos así, todo me dá noxo. Non dou atopado sitio nin camiño, e aínda por riba levo o peso de saber que nunca poderei chegar a mirar a ninguén cos mesmos ollos.

necesito deixar de sentir

pensamentos baixo a chuvia

2005-12-01T18:14:49Z

Odio fumar. E odio estes días que está pechado a chover e teño que vestirme e saír só para comprar tabaco. Odio as necesidades. Dábame medo saír (uf, a que está a caer!), pero dixen: que mais che dará, mulleriña?? Tes algo mellor que facer?? Pois ala!! Cando volvas xa te volverás acurruchar... Nin unha alma, todo o cuvi aberto para min. Baixei a teleco co GPS activado; non vía máis ca o que o vento me deixaba cando apartaba o pelo da miña cara. Andando coma quen dá un paseo para coller flores, coa cabeza medio metida na cazadora, pensaba... que triste é a túa vida. Que carallo teñen as portas de teleco que nunca sei para onde abren?? Pódesme cambiar para a máquina? Gracias. mmmm Camel!! Como o botaba de menos!! Merda, putas portas!!! Como segue chovendo... pero por que corre a xente? A chuvia non morde... Empecei a pensar que no mundo só existía eu, o vento, a chuvia e a escuridade, encuberta polas farolas. Respirei profundo, moi profundo... Hei Richi! Coño, unha poza! Esquiva esquiva esquiva... que fas? Se xa vas empapada! ... Desexei que o camiño fose máis longo, a auga xa era parte de min e o vento era o que levaba precisando un tempo. Nun arrebato de tolería, volvería coller o abrigo empapado e irme a dar unha volta por aí, a Beade mesmo; pero non, que chove gRrrRr Danme medo os camiños escuros e a ninguén máis lle gusta camiñar baixo a chuvia (Raquel, bótote de menos). Volverei á miña habitación, cun pouco de sorte poderei estar soa, poñerei música -apetéceme Radiohead-, tomarei café e fumarei o meu Camel con gusto, pudrindo, deixando que o tempo pase por min... Non son feliz nin deixo de selo, pero o peor de todo é que nin sequera me importa. Hoxe só quero ver caer a chuvia.

thiiiiiiiiiis is an alarm call, so wake up, wake up now !!

2005-11-29T18:09:32Z

Baixádevos esta cansión!!! Como despertador é a puta pomaAAaAada!! ^^

----Alarm Call--- Homogenic - bjÖrk ----------

I have walked this earth
And watched people

It doesn´t scare me at all

I can be sinsere
And say I like them

It doesn´t scare me at all

You can´t say no to hope
Can´t say no to happiness

I want to go on a mountain-top
With a radio and good batteries
And play a joyous tune and
Free the human race
From suffering

It doesn´t scare me at all

I´m no fucking buddhist
But this is enlightenment

The less room you give me
The more space I´ve got

It doesnt scare me at all

You can´t say no to hope
Can´t say no to happiness

It doesn´t scare me at all

I want to be on a mountain-top
With a radio and good batteries
And play a joyous tune and
Free the
A-human race
From suffering

It doesn´t scare me at all

This is an alarm-call
So wake-up, wake-up now
Today has never happened
And it doesnt frighten me

It doesn´t scare me at all

You can´t say no to hope
You can´t say no to happiness

It doesn´t scare me at all

pi pi pi pi pi pi pi pipipipi pipiiiiiiiiiiii

outra neo-jótica

2005-11-24T00:24:55Z

Prometín que o seguinte post sería alegre, así que aí vai... Bue, de feito non podía ser doutro xeito porque a vida non se porta nada mal comigo; teño todo arranxado e moitos motivos polos que sorrir.

Aquí vos deixo a miña sobriña Lara, a que vai tomar o relevo de jótica na familia agora que eu deixei o oficio... ^,^

É o que ten comer os chopos de miña nai.

(esta rapasa é case como filla propia, así que coidadiño co que dicides dela!!!)